Het is nu ruim 3½ jaar geleden dat mijn collega’s en ik tijdens een werkoverleg benaderd werden met de vraag of we werkbegeleider wilden worden bij buddyzorg.

Mijn enthousiasme werd meteen gewekt. Als verpleegkundige heb ik  in de loop der jaren de nodige ervaring opgedaan in de psychiatrie en de terminale zorg. Op de een of andere manier kom ik in werksituaties steeds in aanraking met mensen die het moeilijk hebben met het leven, er afscheid van willen nemen, of er afscheid van moeten nemen. Toen ik als 17 jarige in de zorg begon, heb ik hier veel moeite mee gehad en ben ik blij dat ik door ervaren collega’s gesteund ben en mijn weg hierin heb mogen vinden.

De laatste jaren zijn de rollen omgedraaid. Als docent begeleid ik verzorgenden, hun manier te vinden om met deze moeilijke situaties om te gaan. Als werkbegeleider doe ik dit bij buddyzorg voor een groepje van 4 buddy’s.

Eens in de zes weken zie ik mijn intervisiegroepje en hoor ik de verhalen over het wel en wee van hun maatjes en hoe ze hiermee om gaan. Als er belangrijke dingen zijn, hebben we telefonisch contact.

De verhalen van de buddy’s boeien me elke keer weer. De warmte, het respect en ook de humor waarmee ze er zijn voor hun maatjes. De leuke en ontroerende momenten. Maar ook de frustratie en moeilijke situaties waarin ze soms terechtkomen. Confronterende vragen zoals; wat mag ik als buddy, waar liggen mijn eigen grenzen, hoe ga ik om met afscheid nemen? Het mooie van buddy zijn is, dat je niet door een “professionele”bril hoeft te kijken, de afstand tot een maatje is klein. Al is dit tevens ook een grote valkuil. Ik leer ook elke keer weer van “mijn’ buddy’s. Uiteindelijk zijn zij weer de “ervaren” vrijwilligers.

Er zijn veel maatjes die een buddy nodig hebben. Als werkbegeleider kunnen er buddy’s verantwoord en gesteund door de organisatie, aan de slag en worden er weer maatjes geholpen. Ik voel me een kleine radar in het geheel en geniet enorm van deze rol omdat ik zie en hoor wat de buddy’s mogen betekenen voor hun maatjes.