Sinds augustus 2005 woont Emily, een Afrikaanse vrouw, in een asielzoekerscentrum. Samen met haar dochtertje, geboren in maart van dat jaar. Emily is seropositief. Haar vriend, de vader van haar kind, verblijft illegaal in Rotterdam en heeft geen dak boven zijn hoofd en ook geen inkomsten. Vaak kunnen ze elkaar niet zien; hij kan niet reizen en zij heeft geen geld. Ze zijn gelukkig met hun baby, vooral voor Emily is het een doel om voor te leven. Dan blijkt in januari 2006 dat ze kanker heeft.

Ze wordt geopereerd in de Goede Week. Ze vertrouwt op God, ze is heel gelovig. Hij heeft haar tot hier gebracht en zal haar niet in de steek laten. Haar kind gaat naar een pleeggezin voor de komende weken en ik bezoek haar vaak in het ziekenhuis. Behalve een enkele bekende van de kerk ziet ze niemand; in het AZC krijg je onderdak zonder er thuis te horen. Als de specialist haar vertelt dat ze bestraald moet worden en dat ze daarna geen kind meer kan krijgen, stort haar wereld voor even in. Het is echter haar enige kans om te overleven en dapper begint ze aan haar traject. Terug in het AZC wil ze zo snel mogelijk haar baby om zich heen ,haar enige doel om vol te houden. Zo makkelijk gaat dat niet. Ook haar woonplek moet veranderen, eigen sanitair is nodig. Het wordt haar heel moeilijk gemaakt. Lange weken vol tegenslagen volgen. Ze blijft optimistisch en zorgzaam.

Alsof haar gezondheid niet haar enige zorg mag zijn, wordt ze steeds lastig gevallen door rompslomp rondom haar verblijfsvergunning. Men wil haar geboortedocument en als ze het heeft wordt het niet geaccepteerd. Ze krijgt van de ambassade geen papieren en zal terug moeten naar Afrika. De tijd verstrijkt, de onzekerheid blijft, haar conditie gaat vooruit. Veel teleurstellingen krijgt ze te verwerken maar ze vecht dapper door. De IND valt haar regelmatig lastig, haar advocaat heeft alle tijd. Het AZC werkt tegen, ze moet van haar kamer af, naar een woonvorm zonder privacy. Het AZM biedt hulp, ze blijft zitten waar ze zit.

Af en toe gaat ze met haar kind naar haar vriend, even bijtanken en vooral hem moed geven vol te houden. We maken samen de trip naar haar ambassade in Brussel; het lijkt een verloren zaak, ze doen niets.

Toch keert het tij! Haar partner krijgt een verblijfsvergunning bij het generaal pardon. En dan opeens, de dag dat haar dochtertje drie jaar wordt, komt een brief van de IND dat de vergunning wordt afgegeven. Samen vragen ze een woning aan in Rotterdam, weer veel gedoe en hun geduld wordt weer op de proef gesteld. Maar als het dan eindelijk lukt komt er een einde aan de slopende periode in hun leven. Op 3 december 2008 verhuist ze definitief uit het AZC, gewoon met de trein. Meer dan haar kind en een koffer vol kleren heeft ze niet mee te nemen. Samen hebben we heel veel foto’s gemaakt van de plekken waar ze geleefd heeft, voor later, vooral voor haar kind.

Het is een voorrecht om van deze dappere vrouw buddy te zijn geweest. Ons contact is blijvend en ze vertelt dat ze gaat trouwen; daar zal ik zeker bij zijn!

Redactionele noot: Emily is niet haar echte naam, maar het verhaal is met medeweten en goedkeuring van haar op deze website geplaatst.